به زخمهایم می نگری … ؟

درد ندارند دیـــــــــــــــگر

روزی که رفتـــــــــــــــی ،

مرگ تمام درد هایم را با خودش بـــــــــــــــرد...

مرده ها درد نـــــــــــــــمی کشند...

حرف آخرم این اســـــــــــــــت

برنگرد دیـــــــــــــــگر

زنده ام نـــــــــــکن...

امشب هوا بارانی است.

امشب هوا بارانی است

و

من گریه نمی كنم،

امشب هوا بارانی است

و

من نه من امشب می گریم،

شاید دل گرفته ام،

همچو ابر بارنی گشایشی از گریه شبانه بگیرد،

شاید اشكهایم در میان قطرات باران گم شود،

باران اشكهایم را می شوید. شاید هیچكس نفهمد كه من گریسته ام.

اما نه تو حتماً می فهمی.

فردا كه ببینمت،

صفای آسمان بهاری دلم را خواهی دید و به نمناكی هوای دلم پی خواهی برد.

تمام سهم من از زندگی

پنجره ای بود

که درش به روی غروب خورشید باز میشد

غروبی غم انگیز تر از دل باختن و تنها شدن

اما

ساعتی بعد چشمانم درخشید

زیرا که من

به مهمانی ستاره ها رفته بودم

من کنارت بودمو نشناختی

بخند عزیزم دنیا خنده داره

غصه بجز خنده دوا نداره

بخند خدا دیدن لبخندشو

روی لبای بنده هاش دوست داره

چه زود به اخر میرسن آدما

تموم این روز و شبا که بد نیست

ممنونم از لطف خدا که جز من

هیچکسی خندوندنتو بلد نیست

هیشکی نمیدونه چرا

دلم گرفته این روزا

خدا خودش خوب میدونه

طاقت ندارن عاشقا

***

بگو از کجای این

جاده میشه رسید به تو

به قاف عشقت میرسم

بمون بمون بمون نرو

<<لحظه هایم >> نفس گیر میشود

روزی كه می گفتی من با تو می مانم

روزی كه دانستی من بی تو میمیرم

روزی كه با عشقت بستی به زنجیرم

بازنده من بودم این بوده تقدیرم

خوش باوری بودم پیش نگاه تو

هر دم ز چشمانت خواندم كلامی نو

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم

در قبله گاه عشق بودی تو معبودم

آرام و آسوده در خواب خوش بودی

یك لحظه من بی تو هرگز نیاسودم

من با نفس هایم نام تو را بردم

كاش ای هوسبازم با تو نمی ماندم

عشق تو چون برگی در دست طوفان بود

دل كندن و رفتن پیش تو آسان بود

روزی به من گفتی دیگر نمی مانم

گفتم كه می میرم گفتی كه می دانم

باور نمی كردم هرگز جدایی را

آن آمدن با عشق این بی وفایی را

چهار فصل من بهار بود،حیف

باد پائیزی بهارم را گرفت

اعتباری داشتم در پیش عشق

با نگاهی ، اعتبارم را گرفت

عشق یا چیزی شبیه عشق بود

آمد و دار و ندارم را گرفت

قصه از انجا شروع شد

از خیال با تو بودن

در یک صبح پاییزی مه الود

و میان فرشی از برگ های زرد و قرمز

همراه با هق هق ابر

که می ریخت روی چشم هایم

قطره های باران را

***

و چه بی خیال بودند رهگذران

بی تفاوت

سرد و بی احساس

و ما..........

با خیال با هم بودن

دست در دست هم

به سوی فردایی نزدیک می رفتیم

ساده می گویم عزیزم دل بریدن ساده نیست
چشمهای مهربانت را ندیدن ساده نیست

از زمان رفتنت خورشید را گم کرده ام
ناله های ابر را هر شب شنیدن ساده نیست

گریه می کنم شبی پیش پای اسمان

دل شکسته و غمگین با خدای اسمان

کوچه کوچه می روم در خیال دیدنت

محو عشق می شوم همنوای اسمان

بوی مهربان مهر میوزد بهر کجا

سبز می شود کویر با دعای اسمان